Ik heet Meta. Mijn levensmotto: Het leven is net ganzenbord; je kunt steeds opnieuw beginnen met uit de put te komen, behalve als je daar wilt blijven zitten.

Toen ik begon met het inzetten van mijn eigen ervaring om cliënten te ondersteunen in hun zoektocht, kreeg ik van een collega-ervaringswerker een mooi gedichtje.

Mijn aangepaste versie hiervan:
Iemand met een probleem met een verslavend middel viel in een put en zat beduusd om zich heen te kijken.
Bovenaan was er licht, onderin de put kon hij moeilijk om zich heen kijken. Hij kon het lichtknopje niet zien.
Bovenaan de put stond zijn familie te roepen, zei dat hij een ladder moest pakken om eruit te klimmen.
Hij kon niet goed om zich heen kijken in die put. Hij zag geen ladder.
Bovenaan stond zijn werkgever te roepen, dat hij snel uit die put moest komen, want anders kwam hij te laat op zijn werk met alle gevolgen van dien. Hij hoorde dat wel, maar wist niet direct hoe hij boven moest komen.
Ineens zag hij dat er iemand naast hem kwam zitten. Die vroeg hoe hard de val aangekomen was.
De eerste reactie was: “nou zitten we samen in die put vast.”
De reactie van de bezoeker in de put:” Ik zit niet meer in de put, ik heb hier wel gezeten, er is een weg naar boven te vinden. Ik heb mijn weg gevonden.”

Zoektocht
Ik kan je helpen in die zoektocht. Want bij het zoeken naar een lichtknopje of naar een ladder, touw of bouwstenen voor een trapje, weet ik uit eigen ervaring dat een helpende hand prettig kan zijn.